29.9.07

Cogitatio Caeca I: ad Tiagum.

Nota preliminar: sería bueno describir un poco a Golias. Físicamente, es como casi todos los goliardos: de muy elevada estatura y complexión atlética. Suele vestirse con camisetas militares y pantalones resistentes, ya que toda su larga vida la ha pasado en una u otra forma de milicia, y ésa es su forma de ser. Como todo goliardo de larga vida su espíritu ha ocupado varios cuerpos. Su apariencia en los tiempos narrados entre Carmiña Burana y Kaänder Fåder es la de un hombre moreno de rostro afilado de marcados pómulos a los que casi llega una recia barba. El pelo no muy corto y profundos ojos negros en un rostro que independientemente de la raza o sus rasgos recuerda necesariamente a las estatuas de los patricios romanos.
Las cogitatios irán numeradas, obviamente, por números romanos, aunque eso no presupone ningún orden cronológico, como se explicará en esta misma primera ocasión, sino el orden en el que se publicarán aquí. Como Golias ha vivido desde antes de la Segunda Guerra Púnica (nació Sixtus Iulius Caesar) y no morirá definitivamente (si es que eso realmente ocurre), con el Apocalipsis, el margen temporal es enorme. De todos modos se considera que las primeras Cogitatio Caeca como tales son de la época medieval, así que si Golias habla de tiempos anteriores seguramente serán recuerdos. Algunas de las Cogitatio se podrá deducir de qué tiempo son por las referencias, y otras serán completamente intemporales.
Para empezar he sido un poco conservador y he elegido empezar por el principio de alguna manera, en donde Golias expone el origen de las meditaciones que escucharemos, y aclara un poco cuál es su relación con Tiago, el primero de los goliardos.
Cogitatio Caeca I: Ad Tiagum
Muchos acuden a él, Golias, que yo soy, y le preguntan. Le preguntan cuando son jóvenes, cachorros de goliardos que acuden al viejo Golias, y en un susurro hacen siempre la misma que no es ni interrogación, ni pregunta, ni nada que se atrevan a decir, y frente a frente con Golias me preguntan qué opino sobre el manus Tiago. Él es el protoalbéitar, les dice siempre Golias. Él es el más anciano entre todos nosotros. Él es conmigo y con aquél que es huérfano de sí mismo el amanuense del Libro que habla dentro de nosotros. Él es. Él lo es.
Da igual cuantas veces lo haga. Siempre terminan regresando. Manus Tiago lo sabe, y no le importa. Manus Tiago sabe. Sabe. ¿Cuándo conociste a Manus Tiago? Todos lo saben pero me lo preguntan. ¿Dónde mejor sino en un genocidio, aniquilando una a una las almas de Cartago? Allí lo conocí, porque él me buscaba, y desde entonces sé que vaya a donde vaya él podrá encontrarme. No querrá nunca Golias huir de él, pero sé que sería inútil como para los humanos escapar del día de su muerte. Lo es.
Tiago dijo a Golias: Deberías escribir más, manus Golias. Así estarías más acostumbrado cuando tengamos que escribir de nuevo el Hoc Lieber que habla por todos nosotros, del interior de todos nosotros que es. Mas no es cierto, no le respondí, porque aunque no sé por qué, sí lo se, nunca he dejado que él lea lo que yo escribo, cuando dejo que el pensamiento yo Golias siento se funda en el papel, él que aprendió a escribir en latín y griego antes de que la mitad de los pueblos que ahora moran la tierra supieran que iban a existir, sólo para después morir. Morir
Escribo lo que dicta mi mente, que Golias es. A veces. Donde puedo. Da igual dónde y como sea, la trinchera, el catre o un vagón de tren, pues el Pensamiento Ciego que da impulso a mi reflexión no puede tener otro destino sino el inmediato que es el fuego que consume papel, pergamino o papiro, y que no deja más que cenizas en el suelo como frías favilas sólo quedan en mi memoria de lo que pensé, ciego el pensamiento que es como fluye así cuando se abren los ojos del hálito de vida que anima la carne que Golias, yo, somos.
Siempre preguntan lo mismo, cada vez. Siempre les respondo que no lo sé. Nadie lo sabe, sólo él. Si tanta curiosidad tienen, les digo a los cachorros, que se lo pregunten directamente. ¿Qué edad tienes, consocie? Dime cuántos años tienes, manus Tiago, y te haremos una fiesta de cumpleaños. No lo sé. Más que yo, que cuento muchos. No sé cuántos más. Quizá no quiera saberlo. Pero de algún modo lo sé. Lo supe sin saberlo cuando vi algo que no tuvo sentido hasta siglos después de verlo, poco después de conocernos, y poco antes de separarnos por primera vez. Maté a los integrante de una pequeña caravana y tomamos sus posesiones, y dentro de una caverna para protegernos del frío maté a una oveja para que fuera de él y mío y el sustento. A la luz del fuego se iluminaron las paredes del lugar, y a ella vi los colores y las figuras que apenas si llamaron mi atención mientras se asaba la carne, mientras mi casi desconocido nuevo amigo no dejaba de observarlas. Se levantó, mojó la mano en la sangre del animal, y dejó la huella de su palma en la pared. Cuando le pregunté si había visto alguna vez algo parecido no me contestó, pero de algún modo intuí que sí. Muchos siglos después comprendí lo que manus Tiago había hecho en ese momento, y la magnitud de lo que me mostró su comprensión sigue estremeciendo la carne que da cobijo a mi espíritu que es Golias. Deberías escribir más, Golias, muchacho. Casi todos lo hacemos, ¿por qué tú no? A veces creo que sabe que lo hago, y que purifico con el espíritu del fuego los desatinos que mi espíritu ciego hace que Golias escriba en papel, pergamino o papiro. Él, y muchos otros, hacen que sea el espíritu del polvo el que con su pátina dé sentido a lo que crean con el ingenio de las potencias de sus almas.
A veces me lo preguntan, en un susurro, como si temiesen que los fuese a oír. ¿No te da miedo a veces, Golias? Si a veces es siempre, sí. Yo, Golias, el que no teme a nada, ni a la muerte, ni al dolor, siento pánico cada vez que estoy junto al que es mi mejor amigo, el más antiguo, el que sé que sabe algo que no puedo comprender y que no sabré hasta que sean finalizados los tiempos y todo, cada conocimiento incluido, quedará completo y en su lugar. Siento ante él que hay algo que está más allá de lo que yo puedo comprender, y de lo que puedo saber. Sé que nunca volverá su sabiduría contra mí y contra los demás, que somos los suyos, y que los enemigos que son de todos podrán intentarlo, pero nunca conseguirlo. Siento el terror de lo insondable, el horror de lo que no tiene nombre ni forma y acecha siempre en el lugar al que no miramos porque ello ahí se encuentra. El miedo nos mantiene alerta, y por tanto vivos. Bendigo al miedo que hace que la bomba de mi sangre impulse con renovados fuerza y brío el más preciado fluido vital por las intrincadas cañerías de la casa carnal de mi espíritu, donde él encontró abrigo.
Antes de acostarme recorro las estancias de la Centuria, reviso que todo esté en orden y que no falta de nada a mis muchachos que me miran como un padre que los ama y protege, y que orgulloso los llevará de victoria en victoria hasta la victoria final que a todos por derecho de nacimiento y bastardía nos pertenece. Sea como sea, siempre departo unos minutos antes con Tiago, y sosteniendo su mirada mientras compartimos una botella de vino recuerdo su mano ensangrentada imprimiendo la forma de su mano en la piedra, en mí oigo el rodar de la rueda y comprendo que soy de ella en el barro su profunda huella. Veo de nuevo su mano ensangrentada imprimiendo el dibujo de su contorno en la piedra, y me pregunto de quién fue la sangre con la que por vez primera hizo el gesto de afirmar que hubo alguien en el mundo que dejó constancia de que existió y estuvo allí. Yo fui, y tú que ahora eres y algún día como yo ya no serás, dejarás de ser sabiendo que, como tú, yo fui y estuve aquí. Pero no quiero pensar cuándo lo hizo. No quiero.
Todos me lo preguntan, y como realmente no sé cuándo fue, no respondo, y doy por válida cualquiera de sus especulaciones. Eso me importa tan poco como al mismo Tiago.
Lo que nadie pregunta, no sé por qué, no quiero saber si no se atreven o, peor, nunca se han dado cuenta, es por qué está en todas partes, a todas horas. Él vela cuando el último se va a dormir, y allí sigue él cuando se despierta el primero.
Dejo ya de hablar. Que hable el fuego.
Bueno, como primer intento no ha estado del todo mal, pero aún quedan muchas cosas por pulir. Como habréis visto, se utiliza fundamentalmente la sintaxis para provocar el efecto de extrañamiento, e incluso se producen anacolutos, que podrían ser resultado de una traducción directa de una lengua en el que esas construcciones estarían permitidas.

-SuperSantiEgo

26.9.07

Narraciones de un goliardo. Preparando el terreno. Cogitatio Caea, Blindem Denken o Caëkor Noûmeka.

Como sabrán las dos o tres personas que se atrevieron a leer mis ensayos sobre los goliardos (véanse las entradas publicadas con la misma etiqueta que ésta), ando pensando en la posible escritura de Kaänder Fåder, o si no al menos un intento a ver cómo saldría. Como se puede entender por lo que he escrito sobre el asunto, lo fundamental sería encontrar el tono lingüístico adecuado, escribirlo de manera que se entendiese pero quedando muy claro que el que lo escribe siente y se expresa en una lengua no ya extraña, sino en muchos casos ajena a lo humano, y que entraría directamente en lo inhumano, lo suprahumano o lo arcano. ¿Cómo sería el blog escrito por un goliardo, volviendo a recordar una vez más que siempre, mientras no se diga lo contrario, nos referiremos a los goliardos tal como aparecían en Carmiña Burana, no a los goliardos históricos? Mas aún: ¿de qué escribiría un goliardo? Quizá podría uno pensar que fundamentalmente de batallas, asesinatos, ultraviolencia, grandes comilonas y otros excesos. Sí, en parte así debería de ser, pero un goliardo es mucho más que eso, y lo importante es la razón y el origen de ese tipo de vida.
La primera duda sería: ¿a qué goliardo pondría a hablar de su vida, de sus andanzas y de sus extraños pensamientos? La primera tentación sería poner a desbarras a Tiago, el Proto Albéitar, pero sería una decisión no sólo apresurada, sino absurda: en primer lugar, Tiago es en cierto modo mi alter ego en el universo goliardesco, y no sólo es un misterio para el resto de los goliardos, sino para el lector mismo. A Saevin tampoco es cuestión de utilizarlo, ya que será el protagonista de Kaänder Fåder.
La otra opción, sin duda muy arriesgada, es el mismo Golias, el goliardo perfecto, sólo superado en edad por Tiago y espejo en el que se miran la mayor parte de los goliardos. Además, en buena medida, Golias fue el protagonista y narrador de Carmiña Burana. ¿Cómo pensaría Golias, tanto del pasado como del futuro, del devenir de la humanidad, del paso del tiempo y de todo lo que uno quiera imaginarse?
Si llego a escribir esto, que de momento sólo es un pálpito, sé cómo lo llamaría: Cogitatio Caea, Blindem Denken como lo llamó Leibniz (filósofo favorito de Golias, para el que no lo sepa), o en terminología goliárdica Caëkor Noûmeka. Es esto el Pensamiento Ciego, que no se articula sino por símbolos. Leibniz es que era un tipo muy particular: entre otras aficiones, además de inventar el cálculo infinitesimal por su cuenta sin contar con Newton, defendía cosas como que todas las lenguas del mundo se escribiesen con caracteres chinos, y que toda la realidad está compuesta por una cosa chulísimas llamada gónadas mónadas, que vienen a ser algo así como los "átomos de lo metafísico".
Tal como expliqué en los miniensayos sobre los goliardos, la lengua goliárdica tiene un alto nivel de simbolismo y síntesis. ¿Será la Cogitatio Caeca la respuesta a la forma de escribir Kaänder Fåder que ando buscando? Chi lo sa?
Pues eso: si de repente veis que aparece por aquí alguien diciendo cosas muy raras y expresándose de una forma extraña, no os preocupéis si lleva la etiqueta Cogitatio Caeca. Hummm... espera, aquí hay algo que no va bien. Creo que acabo de caer en que básicamente este blog escrito por el chache ya se trata de "hablar de cosas muy raras expresándose de una forma extraña", así que permitidme corregir:
Si de repente veis que aparece por aquí alguien diciendo cosas más raras de lo que suele ser habitual por este blog, y expresándose de una forma más extraña de lo que acostumbra a ser la normal en La Realidad Estupefaciente, no os preocupéis si lleva la etiqueta Cogitatio Caeca.
Sí, así queda más claro.
-SuperSantiEgo

25.9.07

Dexter: Ponga a un psicópata en su vida

Como primera reflexión, habría que señalar que se están empezando a ver cada vez más estas series en formato "media temporada", es decir: trece capítulos, o en su defecto doce o catorce para no atraer el mal fario. Estas serie no sólo suelen tener una factura impecable, sino que los guiones tienden a estar más cuidados y dirigidos directamente por el creador de la misma, con lo que el resultado acostumbra a ser más intenso y no hay los famosos capítulos "de relleno", que la verdad a veces tocan las narices más que otras y están para cumplir expediente y llegar a los entre 22 y 26 capítulos que conforman la temporada completa.

Ejemplos de este concepto de media temporada o miniserie un tanto larga sería Los Soprano, o EUReKa. Y Dexter también, con sus doce episodios, y cuya segunda temporada empieza este mismo mes en los USA.

Dexter narra las peripecias de un asesino sistemático. Hala, así de simple, ya lo he dicho. Aunque tiene más de una y más de dos escenas truculentas, y si la ponen en abierto y deja que sus niños la vean luego no me vengan con historias, es un thriller, una obra de suspense con un humor ya no negro, sino absolutamente negrísimo. La serie está basada en la primera novela del personaje, Dexter, escrita por Jeff Lindsay, y nada más leer la sinopsis de la novela y las diferencias entre ella y la serie se ve que, como es habitual, al pasar a imagen se cortan bastante respecto a algunas de las cosas que son capaces de escribirse en un libro. Como dijeron cuando adaptaron Perdita Durango: "Si ponemos sólo la mitad de lo que hay en el libro, es que nos echan del planeta".

Aquí tenéis los créditos del principio, que son toda una declaración de intenciones, con especial énfasis en la salsa picante y las naranjas sanguinas:

Desde luego parece que en la novela el personaje es bastante más psicópata que en la serie, donde no deja de repetir que es un monstruo sin empatía ni sentimientos, pero luego a veces tiene momentos de verdadero "la fuerza del cariño". No nos engañemos: el tío es un psicópata de cuidado, y siente la necesidad de matar a gente por un desagradable sistema de troceamiento. Como además el tipo es forense especializado en manchas de sangre, sabe cómo hacer que todas sus víctimas pasen simplemente a la lista de "desaparecidos sin rastro", y no como posibles víctimas de asesinato. Hay un momento particularmente curioso, cuando reflexiona sobre la necesaria soledad del asesino sistemático, pues, como él dice "no hacemos congresos para intercambiar técnicas y decir cuánto nos admiramos". Curiosamente, en Sandman, todos lo recordaremos, aparecía precisamente el famoso Congreso se Asesinos Sistemáticos, al que asistía nada menos que El Corintio, la pesadilla primordial que "inspiraba" las acciones de ese tipo de sujetos, así que igual es un velado homenaje. Es curioso cómo ese tipo de personajes, ya sean históricos o no, atrapan nuestra atención, aunque sea por el poder que tienen como pesadillas. En un episodio de Babylon 5 también, recordémoslo, anonadados nos quedamos cuando descubrimos que ese extraño personaje victoriano que aparece de repente en el siglo XXIII es nada menos que Jack el Destripador, proto-asesino sistemático por propio derecho.

El Corintio, también conocido como Lentes.

El chiste del personaje es que fue un niño adoptado por un estricto y cabal agente de policía que lo rescató de la escena del horrendo crimen en el que vio cómo asesinaban a su madre en una escena que poco tiene que envidiar a la de la bañera de El precio del poder (Scarface). El poli, que debe ser más listo que el hambre, o por alguna otra razón que no se ha desvelado, se da cuenta de que el pequeño Dexter es un verdadero psicópata hijoputa, y decide aprovechar el talento del muchacho para el bien: le enseña cómo fingir ser una persona perfectamente normal con amigos y relaciones, a simular emociones y a ser ocurrente cuando es necesario, y además lo conduce por la senda del Bien explicándole que sólo debe dirigir sus instintos homicidas hacia seres que son como él mismo, pero que atacan a seres inocentes. Es decir: Dexter es un asesino sistemático de asesinos sistemáticos, y otra gente absolutamente depravada. Es lo que él llama "el código de Harry", refiriéndose a su padre adoptivo.

¿Justifica esto la existencia de Dexter y hace que sea simpático a nuestros ojos? Dentro de la absoluta imposibilidad del caso, sí, siempre que no olvidemos que estamos ante un ente de ficción. Dexter es una peligrosa quimera psicológica, y eso es fácil de entender incluso cuando sólo se tienen unos conocimientos someros de psicología moderna. Un psicópata no es así, y como he dicho antes aunque el personaje razone más de una vez consigo mismo que no posee realmente sentimientos ni es capaz de querer a nadie, vemos que no es éste precisamente el caso. Sin duda es un inadaptado y un retraído social, y está traumatizado psicológicamente, pero no es un psicópata de verdad... o sí. Ya digo que es una quimera psicológica: muchas veces tiene comportamientos altruistas, y se preocupa sinceramente por algunos amigos, su hermana o su novia. En cierto modo en la primera temporada asistimos al proceso por el que un psicópata, que así se nos presenta en los primeros episodios, se va volviendo cada vez más humano, si es que eso fuera posible.

También llama la atención que la explicación de la psicopatía del personaje sea similar a la de los maltratadores: muchos que lo son fueron maltratados en su infancia. Del mismo modo se supone que Dexter se convierte en psicópata al ver de pequeño el descuartizamiento de su madre, y repite ritualmente una y otra vez ese asesinato y hace víctimas a los que son como el que la mató a ella. Vamos, no nos cortemos en decirlo: es como Batman, pero muy, muy a lo bestia. Pero mucho, ¿eh?.

Además de todos estos elementos, la serie es redonda: los personajes secundarios están muy conseguidos, sobre todo la novia de Dexter, Rita, interpretada por Julie Bell (Darla en Buffy y Angel), que le dice lo de: "He tenido suerte de encontrar al último hombre bueno y equilibrado del mundo". Lo de la hermana policía con la que comparte espacio de trabajo también tiene tela: no sólo está interpretada por Jennifer Carpenter, que me da mucho sano morbito, sino que la pobre, igual que Carmiña Ordóñez decía aquello de "Soy hija, esposa y madre de torero", podría decir lo de "Soy hija, hermana y novia de psicópata". También podemos disfrutar de ver una Miami bastante menos glamorosa que la que se muestra en la muchas veces ñoña CSI: Miami, y que recuerda a veces la de Corrupción en Miami, aunque sin tanta mansión. Algunos diálogos están en español, y se percibe que hay una importante cultura cubana por toda la ciudad.

Un pequeño ejemplo de uno de los diálogos más burros de la serie:


Y aquí el avance de la segunda temporada, que promete. Como sea tan bestia como la primera y con un final igual de brutal, no sé si muchos lo soportarán.


En fin: seamos tolerantes con estos incomprendidos ciudadanos, no los discriminemos por sus ligeras rarezas respecto a cómo les gusta pasar el rato y no los prejuzguemos sin haber entendido ante las razones de su hecho diferencial.

-SuperSantiEgo

18.9.07

¡No puedo creer que no sea literatura!

Como quizá algunos sepáis ya, en España estamos privados de la maravilla de tener un producto que se llame "No puedo creer que no sea mantequilla", y que obviamente es una marca de margarina. Si todavía queda algún despistado que no se pueda creer que existe una marca con ese nombre, que ponga el dedo en la llaga hasta saciarse.




Naturalmente con semejante nombre ha dado lugar a todo tipo de juegos de palabras, cachondeos y parodias.

Probablemente la parodia más salvaje proceda de los Monthy Python, que no sólo nos prometían que iríamos al cielo si comprábamos Mantequilla Whizzo, sino que aseguraban que nueve de cada diez amas de casa no eran capaces de distinguir la Mantequilla Whizzo de un cangrejo muerto (dead crab), con el agravante de que "crab" suena parecido a "crap", que es literalmente basura o mierda.




Todos sabemos lo que es un sucedáneo. La margarina lo es de la mantequilla, la achicoria o la cáscara de café del mismo café, las huevas de otros pescados del caviar, y el surimi de algunos mariscos de los que imita el sabor. En general, aunque no queramos reconocerlo, vivimos en un mundo plagado de sucedáneos. Hay una palabra alemana, importada luego al inglés, Ersatz, que no significa más que eso, sucedáneo, y que al menos en la terminología de la ciencia-ficción tiene una connotación realmente ominosa, quizá desde que fue el título de uno de los relatos de
Visiones Peligrosas. El Ersatz se ve no ya sólo como un sucedáneo, sino como una impostura de la realidad, y muchas son las pesadillas vistas por los escritores de lo futuro en las que hay seres humanos que en toda su vida no han probado nada que no sea un Ersatz: zumo, comida, ropa..., o donde el mismo ser humano se ha convertido en un sucedáneo que ignora que lo es: Blade Runner. El Ersatz más colosal es sin duda Matrix: la realidad, y todas sus sensaciones y vivencias, como sucedáneo. En una colosal peli de serie B de género de c/f en la que el inconmensurable Lorenzo Lamas interpretaba a un ex-soldado con implantes oculares, se daba también el diálogo entre el veterano y el ciberfriki que decía muy orgulloso no haber conocido mujer verdadera, sino sólo las virtuales, donde "todo era perfecto".

A poco que lo piense uno vivimos en un mundo de sucedáneos, de falsedades que nos quieren hacer pasar como lo real, mientras nos conminan a que digamos "¡No puedo creer que no sea [X]!", donde pueden ustedes reemplazar la incógnita por lo que más les apetezca. Nos dicen que tenemos que dudar que Cuba o Venezuela sean democracias, y cierto es, pero... ¿lo somos nosotros y el resto de los "países libres", donde cualquier conversación o correo electrónico puede ser analizada y nosotros inscritos en archivos clandestinos, y donde todo está preparado para que realmente el voto no tenga relevancia y no puedan cambiar realmente las cosas?
¡No puedo creer que esto no sea un democracia!

Probablemente a mí lo que más me llama la atención de este ejemplo y del caso de la margarina es su carácter de afirmación en forma de negación, y de la necesidad de autoconvencimiento, de autoengaño. Sé que no lo es, pero quiero creerlo. Sé que me están engañando, pero o no quiero o no puedo rebelarme contra ello. Orwell lo llamaba el doblepensar: saber pero a la vez no saber, saber que algo es mentira pero creer con todas tus fuerzas en ello.

Hace años, no recuerdo cuál, uno de los famosos ensayistas franceses del estructuralismo tuvo una revelación después de visitar la reproducción de las cuevas de Lascaux, que es lo mismo que han tenido que hacer con las de Altamira: contruir una reproducción tan fiel al original que casi da miedo de que sea tan exacta, y permitir sólo a los especialistas acceder a las auténticas, si es que se quiere que duren unos cuántos cientos de años más. Este señor se quedó asombrado de que en realidad mucha gente no alcanzase a comprender que aquello era una copia, un fraude consentido y necesario. El mundo como impostura, como fraude, como suplantación.

¡No me puedo creer que no todos los políticos nos quieren dar por saco!

A mí ese caso no me parece excesivamente llamativo, pero sí otros. Por ejemplo los antropólogos hablan muy a menudo de los famosos códigos gastronómicos, tan importantes que a veces se convierten en tabús alimenticios. En la sociedad actual estamos viendo cada vez más la substitución de la comida "de verdad" por todo tipo de sucedáneos y productos de alto valor añadido, que es lo que le mola a la economía: venderte envasado al doble de su precio aquello que podrías comprar fresco y con más propiedades. La inversión de valores es, por tanto, completa, y no hay más que ver los anuncios de la televisión dirigidos al estrato más joven de la sociedad para ver cuál es el modelo de "comida que mola": lo empalagoso, lo blandito que no se tiene que masticar mucho, lo que tiene colores llamativos y no hace perder el tiempo. Es a la comida de verdad lo que el videoclip cutre a El Padrino o el regetton a la música de verdad. Y la cuestión no es sólo que tomen una impresionante cantidad de basura, o se droguen literalmente con azúcar que causa estragos y provoca comportamientos violentos, sino que se ha descubierto que en muchos casos se produce, literalmente, la atrofia del sentido del gusto. Puede parecer increíble pero es así: los jóvenes educados en la cultura del bollicao, de las gominolas y la comida rápida, si no han tenido influencias de otro tipo, apenas distinguen unos sabores de otros, y literalmente no saben degustar un buen bacalao al pil-pil o una carrillada de ternera a la riojana igual que si nunca hemos escuchado música no distinguimos un estilo musical de otro, o no apreciamos los colores y sus tonalidades si no hemos estudiado algo de arte o estamos metidos en el mundillo de la moda o de la pintura de coches, donde también se tiene que desarrollar este tipo de percepción.

Pero eso no es todo: puede llegar el momento en que el ersatz destrone a aquello que simula y termine por desbancarlo. Realmente extraordinario es lo que narran algunos viajeros que fueron a California y se sintieron extrañados al ver que, en ese estado famoso por su culto al cuerpo, mucha gente regase la fruta fresca con unas milagrosas gotas que llevaban en envases que sacaban de sus bolsos o mochilas, y que al preguntar qué es lo que era les contestaron que era la última moda que había hecho rico a un fulano, que comprendió que habría todo un mercado en darle a la fruta fresca el sabor "original" de la fruta enlatada. Así que hay por el mundo gente que echa algún tipo de gotas a la fruta para darle su sabor auténtico, el de la fruta en lata. Supongo que todo el mundo conocerá el caso de niños que no conoce más sabor de repostería que el estándar y homogéneo de la bollería industrial en todas sus variedades, y que tuerce el morro ante el desagradable sabor de una tarta sin aditivos y que sólo sabe a harina, huevos, azúcar y otros productos naturales, y que automáticamente desecha cualquier dulce hecho a la manera tradicional, tanto por su sabor extraño como por su poco fantasiosa presentación y su color apagado, tan poco "real".
¡No me puedo creer que mi trabajo no me aliene y no sea espiritualmente enriquecedor!

Aquello que substituía a algo termina, efectivamente, substituyéndolo, pero no como alternativa o como una opción que es un mal menor, como el caso de la achicoria con el café, sino como nueva realidad que desbanca a la anterior ante la presión de un mundo nuevo. ¿Cuánta gente no conocemos ya que dice que las salchichas de paquete molan mucho más, porque no tienes más que sacarlas del frigo, abrirlas, y comerlas con las manos mientras ves la tele, cuando hacer un filete mancha sartén y plato? No hace falta más que ver la tele un rato para ver cuál es el verdadero paradigma: la comida como un elemento más de diversión, de "no complicarse", y económicamente pagar un buen dinero por cosas que si uno supiera lo que son no se las metería en el cuerpo. No deja de ser curioso que muchos que se escandalizan de que alguien pueda disfrutar comiendo un buen filete de hígado encebollado o un plato de caracoles, no digamos ya unos contundentes callos, luego se coma tan tranquilo unas salchichas industriales donde van a parar, por ejemplo, los pulmones de nuestro más porcino amigo. Pero ya se sabe: ojos que no ven... debe ser que estás ciego. Eso por no hablar de los que tan tranquilos te dicen que el Nescafé (antonomasia de todo café en polvo), es mejor que lo que sale de la cafetera.

¡No me puedo creer que no sea la mía una vida plena y maravillosa!

Parece como si gran parte de la vida fuese una lucha constante con nosotros mismos para no ver lo que tenemos delante, para no entender lo que es fácilmente comprensible a poco que uno lo intente. Pero la voluntad del "no me puedo creer que no" es demasiado poderosa. Cuánta voluntad desaprovechada en no creer, cuánta negación de todo lo que tenemos delante de los ojos. No hay más ciego que el que se empeña en no ver, y nadie oye menos que el que se niega a escuchar lo que le dicen. No olvidemos tampoco, en nuestra sólida tradición cervantina, que el famoso "de cuyo nombre no quiero acordarme" en aquella época significaba también "no soy capaz" o "no puedo", con lo que el señor Berenjeli en realidad lo que nos estaban diciendo es que no podía recordar de qué lugar de la Mancha procedía el señor Alonso Quijano.

Afortunadamente, pertenezco a la generación de españolitos que, si se aficionó a la lectura, no fue a través de lo que pocos años después se puso de moda como "literatura infantil", o cosas así, y ya era yo algo talludito cuando semejante bazofia substituyó a otras lecturas que se consideraban apropiadas para iniciarse en el pernicioso y realmente difícil de erradicar hábito de la lectura, que una vez uno ha cogido el vicio ya no se le quita. Eran éstos títulos y autores que se consideraban aptos para estos fines, y por si alguno no lo recuerda, los señores Verne y Salgari solían figurar a la cabeza, además de otros autores de libros "de aventuras" que en origen no fueron pensados ni por asomo como literatura juvenil, sino como obras para todos los públicos. También entraban en ese saco obras escogidas de escritores realmente importantes, que por su extensión o tema se creía que servirían de iniciación a la "literatura aúrea". Luego a nadie le parecía raro que a los dieciséis añitos te hiciesen leer al menos la primera parte del Quijote, por ejemplo.

Una de las cosas que más me cabrea sobre la literatura, tanto como lector como escritor, es que alguna gente cree que es una especie de propiedad mágica que poseen algunos elegidos. Aún recuerdo, traumatizado, una anécdota que contaré cuantas veces sea necesario: en mi cortísimo paso por la docencia, tuve en una ocasión que hacer un comentario de texto de una se las Sonatas de Valle Inclán, y ante la cazurronería de los alumnos que se empeñaban en contar si había más verbos que nombres o adjetivos para decidir la soplapollez de si el texto era descriptivo o narrativo les expliqué cómo Valle, literalmente, nos pintaba un cuadro expresionista o un fotograma de película de un amanecer, con el contraste de las murallas frente al sol que amanecía. Se me quedaron mirando estupefactos, admirados, como diciéndose: "Tiene el poder. Él sabe cómo hacer que las palabras digan cosas."

Sencillamente, es cosa de entrenamiento. Desde luego lo es leer. Cuando más lees, más facilidad tienes para la lectura, e igual que un ciclista se sube un puerto de montaña sin sudar llega un momento en que uno se mete entre pecho y espalda quinientas páginas como el que se toma un vasito de agua. Por esa regla, a medida que nos acostumbramos a leer "libros complicados" cada vez nos es más sencillo comprenderlos y nos resulta más fácil seguir argumentos o razonamientos complejos. Sé que es una forma bastante bruta de desmitificar la "alta cultura", pero es la pura verdad. Eso obviamente no le quita ningún mérito: el que es capaz de subirse, con un esfuerzo normal, el Aneto, no tiene menos mérito por su entrenamiento que el que pierde el resuello al haber subido cincuenta metros, y no por estar culturalmente uno bien entrenado desmerece ante el que se queda como un tonto intentando comprender de qué coño va El Ulises o En busca del tiempo perdido. Parecido es el caso de la escritura: después de haber estado tiempo sin practicarla no digo ya de forma artística, sino creativa como se trata en el caso de un bló, al principio cuesta, pero luego una vez lanzado se desentumece y desoxida uno y la verborrea fluye cual diarrea mental sin que nadie la detenga. ¡Viva la grafomanía y la cropolalia!

¿O sí es el caso de? Si hacemos una nueva analogía, está claro que el que se ha dedicado media vida a estudiar física y matemáticas tiene un conocimiento mucho más profundo y exhaustivo de esas materias que el que apenas las cursó en unas asignaturas del bachillerato, o el que las utilizó como herramientas auxiliares en otras disciplinas científicas. Eso a nadie le parece raro. Del mismo modo, no es de extrañar que eruditos que se han pasado décadas estudiando algunos textos comprendan éstos de manera que el lego apenas puede soñar entender. Aunque también aquí podríamos hacer mil salvedades, ya que en el terreno de las artes y de la subjetividad podría darse el caso del ignorante que comprende allá donde otros con denuedo intentan aportar algo de luz sin conseguirlo, y al no hallarnos en el caso de ninguna "ciencia dura" poco podemos aspirar a demostrar, o incluso probar sin echar mano del manido recurso del principio de autoridad.

Perdido ya el norte de mi argumentación inicial, cosa que intento desde el principio, ya no sé muy bien por dónde ando, lo que casa mejor tanto con mi naturaleza estupefacta como la de este blog que de ella es reflejo, iba a poner unos cuántos ejemplos de "¡No me puedo creer que no sea literatura!", y fotos de portadas de libros que siguen el esquema de los últimos superbestsellers de estos años atrás. Pero no lo voy a hacer. Todos nos podemos imaginar por dónde van los tiros. ¿Es subliteratura como dicen algunos? ¿Es sencillamente una mierda pinchada en un palo? ¿Es literatura de evasión o entretenimiento? ¿Podemos creernos que lo es, o sencillamente basurilla hecha mal y corriendo sin más mérito que dar ersatz a aquéllos que ya no saben distinguir el original de la copia y que no sabrían lo que es una buena obra literaria ni aunque la tuviesen delante y les estuviese mordiendo?

Por desgracia, o por ventura, hace muchos años que he sido maldecido por la idea de la construcción social de la realidad, y no puedo apartar la duda metódica de si todo no será el fluir de aquello que cambia, y que algunos vemos movimiento sólo porque nos negamos a ser arrastrados por las mareas de la historicidad que no esperan por nadie, y que tarde o temprano con el tiempo a su favor destruyen hasta las montañas y consiguen cambiar incluso el curso de los ríos que son nuestras vidas donde no nos bañamos dos veces del mismo modo, y que van a dar a la mar, que es el ya no vivir. Podemos, cómo no, volver a la caverna de la que nadie nos mandó salir, y gritarles a los que se quedaron dentro, ellos sabrán por qué, que viven en un mundo de ilusiones, de fruta fresca que sabe a fruta de lata, de pasteles que han invertido sus valores y sus sabores, y de experiencias culturales troqueladas recién salidas de la máquina extrusora, y que muchas veces apenas si son el reflejo pálido y el refrito de realidades mucho más sólidas y contundentes que han conformado la realidad de nuestro mundo tal como lo conocemos. Pero eso supone sabernos conocedores de lo que los demás ignoran. ¿Los avisaremos por orgullo, por vanidad de sabernos mejores o por simple malicia de enfrentarlos a lo que creemos que no quieren ver, ya que se apartan de lo que creemos que es lo normal, o lo bueno?

Si nos ignoran, o incluso si se vuelven con ira contra nosotros, ¿sería de extrañar? Yo qué sé. Igual que el sufrimiento es en muchos aspectos absoluto, ya que el que lo experimenta no puede compartirlo con los demás más allá de la ilusión de la compasión, tampoco los placeres de la mente tienen más realidad que aquélla que existe dentro del que los experimenta. Guiado por esa idea no me corto al decir que me parecen deleznables las obras de algunos autores consagrados, pero por la misma doctrina que antes expuse no achaco el disgusto que me causan a defectos del autor o de su obra, sino a intemperancias entre su gusto y el mío. Los buenos libros no sólo tienen que gustar, sino a veces cabrear o hacerle a uno arder la sangre, tanto en su contenido como en su expresión puramente estética. Comprendo que a otros les agraden, pero no por eso he de mudar mi criterio y adaptarlo al de los demás. Siempre me acuerdo en este caso de la anécdota que se cuenta de la opinión que vertió Velázquez al contemplar la Capilla Sixtina: "Non me piace niente!" Borges despreciaba a Hemingway, y Huxley se ponía malo cuando le citaban a Proust. A vosotros os importa tres pepinos a quién no soporte yo.

Si he de ser coherente con ese criterio, ¿deberé ser comprensivo con el pésimo gusto, es decir elección, de algunos al disponer de su tiempo, que sólo suyo es, leyendo lo que les apetezca? Supongo que habrá que transigir, o aceptarlo, o claudicar de cierta manera, o sencillamente no pensar en ello porque nada uno pinta en la vida de los demás ni debe juzgar sus rarezas, pero no por ello renunciar a lo que uno es y a saber lo que sabe, y no aceptar tampoco la última moda de muchos que pretenden, igual que hace no muchos años ocurría al contrario, definir que es la suya la única literatura posible, y que todo aquello que supere en profundidad o elaboración el más cutre producto prefabricado debe ser despreciado como poco apto para el consumo de la masa, que puede sentirse ofendida ante lo que no conoce o lo que no comprende. Vamos, que uno intenta hacerlo bien y aún encima se lo echan en cara. Cómo me jode ponerme orteguiano aunque sea un ratito.

A veces es necesario, imprescindible, realizar una tarea destructora en la cultura, y negar la mayor, la menor y la de mesana si hace falta. A veces hay que decir "¡No me puedo creer que esto no sea lo que parece que es!", y otras no queda más remedio que ser asertivos, y ponernos a afirmar como cabrones que las cosas son lo que son, esto es lo que es, y pese a quien pese. Quien no lo entienda, que se joda. Dos problemas tienen.

Esta novela es la repera. ¡Sí creo que esto es literatura!

Además ya la profesión me está empezando a afectar, y en programación siempre se dice que no se debe negar. ¿Y sabéis cuál es el espíritu que siempre niega? Si no lo sabéis, tenéis un problema, porque quizá estéis obligados a deciros lo de "¡No me puedo creer que no sea literatura!".

-SuperSantiEgo

14.9.07

Más sobre Rapa Nui

Hace un par de semanas me despaché a gusto sobre la película Rapa Nui, y en general sobre los “misterios” sobre esa isla, y el posible desastre ecológico que la asoló.

Bueno, pues como siempre hay distintas versiones sobre lo mismo. La visión de “catástrofe ecológica” ha sido popularizada, entre otros, por Jared Diamond, en especial con su libro Colapso. Diamond ha mostrado, según parece, bastante admiración por el señor Thor Heyerdahl, historiador de los años 50 cuyo mínimo resumen de sus teorías empieza a recordar los disparates de Jiménez del Oso e Íer Jiménez, entre ellos la idea de que tuvo que ser una civilización de blancos la que construyó los megalitos. Y mira por dónde que un antropólogo social, Benny Peiser, se lo roma como algo personal y le da a Diamond hasta en la foto del carné de identidad.

Mejor os dejo con el Abstract, que deja las cosas claritas. La traducción es de mí mismo, que me aburría:

ABSTRACT

The ‘decline and fall’ of Easter Island and its alleged self-destruction has become the poster child of a new environmentalist historiography, a school of thought that goes hand-in-hand with predictions of environmental disaster. Why did this exceptional civilisation crumble? What drove its population to extinction? These are some of the key questions Jared Diamond endeavours to answer in his new book Collapse: How Societies Choose to Fail or Survive. According to Diamond, the people of Easter Island destroyed their forest, degraded the island’s topsoil, wiped out their plants and drove their animals to extinction. As a result of this selfinflicted environmental devastation, its complex society collapsed, descending into civil war, cannibalism and self-destruction. While his theory of ecocide has become almost paradigmatic in environmental circles, a dark and gory secret hangs over the premise of Easter Island’s self-destruction: an actual genocide terminated Rapa Nui’s indigenous populace and its culture. Diamond, however, ignores and fails to address the true reasons behind Rapa Nui’s collapse. Why has he turned the victims of cultural and physical extermination into the perpetrators of their own demise? This paper is a first attempt to address this disquieting quandary. It describes the foundation of Diamond’s environmental revisionism and explains why it does not hold up to scientific scrutiny.

ABSTRACT

El ‘declive y caída’ de la Isla de Pascua y su supuesta autodestrucción se ha convertido en uno de los emblemas más populares de la nueva historiografía ambientalista, una escuela de pensamiento que va de la mano con las predicciones del desastre medioambiental. ¿Por qué se desmoronó esta excepcional civilización? ¿Qué condujo a su población a la extinción? Éstas son algunas de las preguntas clave que trata de responder Jared Diamond en su nuevo libro Colapso: Cómo las sociedades eligen caer o sobrevivir. Según Diamond, la población de la Isla de Pascua destruyó sus bosques, degradó la tierra de la isla, acabó con las plantas y condujo a sus animales a la extinción. Como resultado de esta auto infligida devastación medioambiental su compleja sociedad se colapsó, y se vio abocada a la guerra civil, el canibalismo y la autodestrucción. Mientras su teoría del ecocidio se ha convertido casi en paradigmática en los círculos ambientalistas, un brutal y oscuro secreto pende sobre la premisa de la autodestrucción de la Isla de Pascua: lo que realmente ocurrió fue un genocidio lo que acabó con la población indígena de la Isla de Pascua y su cultura. Diamond, aun así, ignora y fracasa en identificar las verdaderas razones que subyacen al colapso de Rapa Nui. ¿Por qué ha convertido a las víctimas de un exterminio físico y cultural en los propios agentes de su propio fracaso? Este artículo es un primer intento de apuntar en este inquietante dilema, en el que describiré la base de revisionismo medioambientalista de Diamond, y explicaré por qué no resiste el escrutinio científico.

*

Cañero, ¿eh? No es que me haya convencido al 100%, pero desde luego es un punto de vista distinto e igualmente devastador. Con las fuentes en la mano no sólo ataca a la línea de flotación de la teoría del desastre ecológico, sino que presenta un panorama desolador de incursiones esclavistas que literalmente diezmaron la población original, que en su último siglo se vio reducida a un campamento vallado en su propio territorio, viviendo en un campo de concentración durante generaciones.

Y ahora un poquito de moral, que el inglés de papiros científicos está chupado de leer:

Peiser-Collapse Of Easter Island Civilisation-Against Jared Diamond.pdf

-SuperSantiEgo

12.9.07

Por donde pasa McClane...

…no vuelven a levantarse los edificios y se estremecen los cimientos de la historia. John McClane hace que Atila se esconda en una estación de Metro y se dedique avergonzado a tocar la guitarra.
Si existe el Marlboro Man debería existir el Hombre Abanderado.
La camiseta (sucia) mejor lucida de la historia.

[¿Evisceramiento de argumento? Bueno, si insistís...]

Ya decía Federico Guillermo, y luego confirmó Tristan Tzara, que hay en la cultura una necesaria labor de destrucción, de aniquilación. Y para eso tenemos a McClane, la fuerza tanática definitiva, el deletéreo aliento de un avatar de Shiva interpretado por Bruce Willis. Si con Clint Eastwood en El jinete pálido quintaesenciando su papel del Hombre sin Nombre podíamos decir aquello de que "y la muerte iba tras él", con Bruce Willis en la serie Die Hard podemos decir que McClane "es la encarnación de la época de Kali Yuga". McClane está claro que sólo tiene amigos, porque todos sus enemigos no es que estén muertos, sino que los ha matado McClane, y eso cuenta el doble. Perdónenme la blasfemia, pero si a Cristo lo hubiese matado McClane, no lo resucita ni Dios. McClane es más peligroso que la entropía. McClane es como Raid: Los mata bien muertos.

Recuerdo cuando se estrenó la tercera parte, y un compañero y yo contemplábamos el cartel de un cine. Me preguntó si se podía tener la camiseta más sudada y zaparastrosa, y yo le contesté que no, obviamente porque todavía no se había hecho esta cuarta parte, que podría haber heredado sin problemas los lemas de la película de South Park: todo más grande, más ruidoso y sin censura.

Tampoco nos engañemos: el argumento está calcado de la tercera parte, sólo que en vez de robar cantidades ingentes de oro se churimangea la totalidad de los datos económicos de un país, a la vez que se le devuelve a la Edad de Piedra por medio de un Caos Total de naturaleza informática que manda a tomar viento todos los sistemas de información. Lo mismo que hizo Kurt Russell al final de 2013 Rescate en Los Angeles, donde Serpiente, un tipo que alcanza la chulería de McClane, es capaz de hacer surf... ¡en un tsunami! ¿Es el autor de todo este Caos Total un anarcoprimitivista tipo Unabomber? No, obviamente tiene que serlo un geek con cara de estreñido que vio de pequeño Juegos de Guerra y decidió cuál iba a ser su destino en la vida: morir a manos de McClane.

Hay que hacer notar que los malos de la saga de La Jungla de Cristal (Die Hard) están cortados siempre por el mismo patrón: bajo la máscara de la venganza o la convicción política sólo existe el interés crematístico, y todos se enfrentan con la cazurronería de McClane, que por sus santos cojones dice que a él no lo torea nadie. A pesar de ese apellido que parece escocés bajo su pecho debe latir un corazón aragonés, o quién sabe si navarro. McClane es sin lugar a dudas un paradigma de la volición: esto es así porque lo digo yo, y punto, y no me da la gana de morirme aunque me tires encima un misil de crucero. Pa chulo chulo, mi pirulo. McClane, si se le pusiese en la punta, en el Cero Absoluto bailaría una polca.

Si quieres, puedes. Y McClane quiere más que nadie. Como él mismo dice, no es un héroe por elección, sino por accidente, y alguien tiene que serlo porque nadie más quiere. Pocas veces se condensó tanta sabiduría en una sola frase. (Bueno, quizá en la de “Jo jo jo. Ahora tengo una ametralladora”.) Pero no nos engañemos: a McClane le va la marcha. Cuando empieza la película tiene cara de amargado, pero a medida que pasa el tiempo y empieza a acumular escarificaciones, heridas y contusiones se le va poniendo esa sonrisita que sólo sabe poner Bruce Willis, la de “Vais a morir todos como perros y al final sólo yo quedaré en pie”. Porque aunque nos la quieran dar un poco con queso y vendernos el rollito de pobrecito de mí que salvo el mundo tres veces y no soy más que un pobre divorciado al que odia su familia y me va a quedar una mierda de pensión, sabemos que se lo pasa como un enano haciendo esas animaladas. En el fondo él es consciente de que estamos todos allí viéndolo interpretar a un héroe tan absurdo y exagerado como necesario.

Curiosidades: el malo se llama Timoty Olyphant. Lo flipas. Cuánto friki daría la vida por tener semejante apellido. E interpreta a Thomas Gabriel, que por un momento nos deja entrever sus orígenes de terrorista anarcoide o peligroso cuando cita nada menos que a Lenin. Eso hace que uno abrigue esperanzas de tener un original y genuino grupo terrorista que añore los tiempos soviéticos, pero rápidamente se deshace la ilusión, aunque al igual que en la primera parte aparecen malvados mercenarios europeos hablando en francés y en italiano. ¡Desconfiad de los extranjeros y de los que hablan otra cosa que inglés! Hay uno italiano que a mí me recordó a Nick Cravat, y uno franchute que se movía a lo Yamakasi, y al que McClane le da muy mala muerte después de decirle "¡Estate quieto ya, jodío Spider-man!" A la novia china del malo principal, vestida de negro y con botas de cuero para poner bruto al personal, y que se atreve a poner la mano sobre el sacrosanto cuerpo de McClane con eso de las artes marciales, primero le da un recebo de hostias al viejo estilo con arrancamiento de pelos incluido, y luego le proporciona sin recargo una muerte proporcional a la magnitud de su maldad. McClane no es sexista: mata al que le toca las narices sin importarle cuál es su dotación cromosómica.

Detalle trekkie: sale Tuvok.

El geek informático que guía a McClane en este mundo informatizado está interpretado por Justin Long, que realmente se parece a Mathew Broderik en Juegos de Guerra y además tiene la gloria de haber contemplado vestido sólo con gayumbos a Britney Spears vestida sólo con un seductor conjunto de lencería rosa en la incomprendida y gloriosa Crossroads. Hasta el final. E intepretó en Jeepers Creepers al protagonista, al que su hermana dice la frase más famosa de esa película a la que sólo le faltó un final decente: "¿Sabes ese momento de las películas de terror en el que el protagonista hace algo realmente estúpido y todos los espectadores lo odian por ello? Pues estás justo en ese momento." Eso sale en una película francesa y lo llaman metacine. En La Jungla 4.0 tiene un magnífico diálogo con Bruce Willis, justo cuando ya han volado el apartamento del mozo y han salido de un callejón cargándose todo lo había por delante. "¡¿Ha visto eso?!" "¡Jeje! ¡Sí! ¡Lo he hecho yo!"

Obviamente el otro gran momento es el encuentro con Kevin Smith, que aparece en un sótano que seguro que es el paraíso de cualquier friki, y al que nos podemos imaginar corrido de gusto cuando McClane le suelta a bocajarro: "Dime lo que quiero saber o te inflo a hostias en tu propia casa". Reconozcámoslo: ¿quién no vendería su alma por poder decir que McClane le ha dicho a la cara que lo va a inflar a hostias... ¡y además a domicilio!? ¡Qué lujazo! Poco antes McClane ha vacilado al malo preguntándole de dónde saca a los sicarios, y si hay un teléfono al que llamas y te mandan a unos cuántos malos. A mí me pareció un verdadero momento Austin Powers.

La película es un desmadre detrás de otro, y si no fuera tan exagerada sencillamente no funcionaría. La suspensión de la credulidad es también proporcional al carisma del personaje. Si Bruce Willis haciendo de McClane nos pone un camión de cuatro ejes derrapando sólo con las ruedas de un lado mientras se enfrenta a un avión F35 y aniquila los pasos elevados de una autopista (en obras, para que nos creamos que no hay víctimas colaterales), sólo hay que decir una cosa: Nada puede detener al Azote del Cosmos.

El final, ehh... no sé qué deciros. ¿Taquiones?


A la película sólo le podría poner dos peros insignificantes: el personaje de la hija me sobra, tanto por predecible lo que va a pasar con ella como porque introduce un elemento emocional y partidario en las acciones del Avatar del Caos, cuyos actos deberían ser un reflejo puro del principio eterno de la Destrucción. Después, sólo por preguntar: si no funcionan los teléfonos ni nada, ¿cómo es que pueden llamar al servicio de atención en carretera? También he echado de menos una aparición, aunque fuese pequeñita, de Carl Winslow.

Ahora sólo nos queda esperar un poco para que regrese el siguiente John:



Y para acabar os dejo con este vídeo musical:


Y un breve y entrañable recuerdo a la primera de la saga, donde todos aprendimos a apreciar una buena muerte de Al Leong. Fijaos en cómo en uno de los últimos intertítulos se hace una nueva interpretación de la palabra "motherfucker":

[Aquí iba un vídeo en blanco y negro como si la película fuese de cine mudo. Inencontrable a día de hoy.]

-SuperSantiEgo




11.9.07

Goliardos - Terminando por el principio

¿Qué mejor forma que dar por finalizados estos ensayos sobre Carmiña Burana y Kaänder Fåder que acabando por el principio?

He aquí el primer apunte que escribí sobre Carmiña Burana, como el que dice echar a volar un poco la pluma a ver lo que salía. Y salió esto. La mayor curiosidad es que podríamos considerarlo poco compatible con lo que luego fue la obra terminada, y sobre todo que es en el único sitio donde vemos a Xan (Iohannas) con un comportamiento propiamente goliárdico, ya que en la novela viene a ser una especie de protagonista pasivo del que el resto de los personajes habla, y al que sólo vemos actuar bajo una máscara.

Aquí lo tenéis a continuación en su versión original, y justo debajo la versión en español. Su valor literario, la verdad, es más bien escaso, juegos de palabras y una fraternal discusión entre borrachos llena de insultos y desvaríos. Pero era por probar. Obviamente el resultado final en Carmiña Burana no era tan enrevesado ni críptico.
*
Apontamento para cena:
Taberna, lobregueza e choiva a cachón:
E Xan levantou a cachola e contemplou a mesa chea. De viño. Viño por onde quixer que mirase, e os seus compañeiros, seus irmáns, en igual ou peor estado ca el.
-Que acontece, irmán Xan? –perguntoulle o frade Paulus, que seguía a beber con os outros-. Xa non poder co viño?
-Ego? –perguntouse Xan-. Eu podo con o que quero, e nengún goliardo de segunda fila vai me dicer que non sei beber viño.
-Estás cheo a máis non coller. Sobre a mesa cha tes unha chea que non poderías con a alma, de ela ter.
Xan mirou ao seu redor e os goliardos gardaron silencio respeituoso, serveu viño nun vaso de terracota e alzouno sobre a súa cachola sen deixar de mirar o seu bo amigo Paulus.
-Meu irmán, escoita o que cheo agora ego che digo: Nihil est sine uino. Nada é sen viño. Esa, e non outra, é a proposizón do fundamento, e non esa parvada do Nihil est sine ratione. Que é a merda da razón fronte ao viño, no que a verdade encontrou definitiva morada? Pois se a choiva que aí fóra cae a cachón e os ríos son a linfa de Deus, e os mares o seu sangue, sen dúbida o viño é o cuspe de Deus, o que deitou no momento da expirazón que foi o Logos.
-Ah, carafio, xa me dou de conta! –replicou Paulus-: por iso sáimos cuspidiños a Deus, á súa imaxe e semellanza. Así pois os seres humanos somos un ser cuspido ao mundo.
-Goliardo de pouca fe! Perxuro! –berra Xan. Apura o vaso e faino anacos entre os seus dedos-. Inter homnes confundatur! Maldizoado entre os homes e rexeitado entre as mullierem! Baixo de entendemento, negado ás altuas do espírito!
-Mira quen falar! Merda semoviente dotada de fala é a que non coñece latíns sacros –resposta Paulus-. Seguro que xa non saberías nen dicer o futuro de imperfecto de primeira conxugazón!
-Amabo!
-Non! Pero qui dis, malpocado? Por qui dicere amare hinc de fornicare est in ratio túa? Sexo, foder!
-E ti fala ben, carallo, que non custa unha puta merda! –berra Xan-. Sexus!
-Sexus? –pregunta Paulus surprendido.
-Si, Sexus!
-Sexus, Nexus ou Plexus? Poderías ser máis concreto?
-E mesmo lapidario de seren preciso. Oh, yeah! Peter, levanta o teu fodido cu e trae pedras e cimenteo! Tes que construirme unha fodida Igrexa! Oíches, bastardo?!
-E que dixo Pedriño? –perguntou Paulus moi interesado.
-Renegou a Deus canto quixo e logo berrou: Wilmaaa!!!
-A min non me berres, filloputa, ou tibi dabo hostia puta in manera que te follocopia na parede!
-Pois a min non me digas o que teño que facer, anano!
-Si?! Moi ben, Xan: di de fornico-as-are o pluscuamperfecto de pasiva.
-Para iso chama a túa irmá.
-Podere non! –responde Paulus apenado-. Se é morta na gloria de Deus!
-Irrelevante: de Corpus Christi ciumentos non sumus.
-Can!
-Can ego, canónego de merda, afastado do canon desde que che expulsaron do seminario? Se eu can, polo menos ti can de palleiro.
-A miña bastardía é cousa miña. Pero per qui dis de palleiro?
-In uero coñezo mercare meses todos liber Penthouse.
-Non te metas con as miñas afeizóns, filloputa!
-Pois ti non te metas con as da miña nai, que grazas a eles nascimos meus cinco irmáns e eu. Escoita: fagamos tractum: agás a mamma e as irmannas tuttas putanas.
-O.K.! –di Paulus-. Inter homnes, nec uir fortis nec foemina casta.
-Iso é: fóra dos goliardos non hai home de valía, e aquí… para qui queremos puta que nese verbo non se recoñeza?
Xan e Paulus érguense e cóllense polo antebrazo.
-Meu irmán!
-Meu amigo!
Erguen as cabezas e aturuxan como bestas ferintes, levantan cadansúa xerra chea de viño e baléiranna a cachón entre a admirazón dos seus irmáns.
-Xa está ben! –berra Xan-. Vai sendo hora de comezar a beber a serio, así qui que alguén o diga. Ou ten que ser ego quen sempre o faga?! Ti mesmo, Paulus! Xa mesmo!
-Ja, mein herr!! Gaudeamus Igitur!
-Ti o dixeches! Daquela, festa rachada!
*
Apunte para escena:
Taberna, lobreguez e lluvia a cachón (duramente, con fuerza):
Y Xan levantó la cabeza y contempló la mesa llena. De vino. Vino por donde quisiera que mirase, y sus compañeros, sus hermanos, en igual o peor estado que él.
-¿Qué ocurre, hermano Xan? –le preguntó el fraile Paulus, que seguía bebiendo con los otros-. ¿Ya no puedes con el vino?
-Ego? –se preguntó Xan-. Yo puedo con lo que quiero, y ningún goliardo de segunda fila me va a decir que no sé beber vino.
-Estás púo a más non poder. Sobre la llana mesa tieses una melopea que no podrías con el alma, si la tuvieres.
Xan miró alrededor y los goliardos guardaron respetuoso silencio, sirvió vino en un vaso de terracota y lo alzó sobre su cabeza sin deijar de mirar a su buen amigo Paulus.
-Hermano míio, escucha lo que ciego ahora ego te digo: Nihil est sine uino. Nada es sin vino. Ésa, y no otra, es la proposición del fundamento, y no esa tontería del Nihil est sine ratione. ¿Qué es la mierda de la razón frente al vino, en el que la verdad encontró definitiva morada? Pues si la lluvia que ahí fuera cae a cachón y los ríos son la linfa de Dios, y los mares su sangre, sin duda el vino es la saliva de Dios, la que lanzó en el momento de la expiración que fue el Logos.
-¡Ah, caracho, ya me doy cuenta! –replicó Paulus-: por eso salimos clavaditos a Dios, a su imagen y semejanza. Así pues los seres humanos somos un ser escuspido al mundo.
-¡Goliardo de poca fe! ¡Perjuro! –grita Xan. Apura el vaso y lo hace pedazos entre sus dedos-. Inter homnes confundatur! ¡Maldito entre los hombres y rechazado entre las mullierem! ¡Bajo de entendimiento, negado a las alturas do espírito!
-¡Mira quién habla! Mierda semoviente dotada de hablar es la que no conoce latines sacros –responde Paulus-. Seguro que ya no sabrías ni decir el futuro de imperfecto de la primera conjugación!
-Amabo!
-Non! ¿Pero qui dices, pobre de ti? Por qui dicere amare hinc de fornicare est in ratio tuya? ¡Sexo, joder!
-¡Y tú habla bien, carajo, que no cuesta una puta mierda! –grita Xan-. ¡Sexus!
-¿Sexus? –pregunta Paulus sorprendido.
-¡Sí, Sexus!
-¿Sexus, Nexus o Plexus? ¿Podrías ser más concreto?
-E incluso lapidario de ser preciso. Oh, yeah! Peter, levanta ese jodido culo y trae piedras e cemento! ¡Tienes que construirme una jodida Iglesia! ¿Me has oído, bastardo?!
-¿Y qué dijo Pedrito? –prguntó Paulus muy interesado.
-Renegó a Dios cuanto quiso y logo gritó: ¡¡¡Wilmaaa!!!
-¡A mí no me grites, hijoputa, ou tibi dabo hostia puta in manera que te follocopia en la pared!
-¡Pues a mí no me digas lo que tengo que hacer, enano!
-¡¿Sí?! Muy bien, Xan: di de fornico-as-are el pluscuamperfecto de pasiva.
-Para eso llama a tu hermana.
-Podere non! –responde Paulus apenado-. ¡Si es muerta en la gloria de Dios!
-Irrelevante: de Corpus Christi celosos non sumus.
-Can!
-¿Can ego, canónigo de mierda, alejado del canon desde que te expulsaron del seminario? Si yo can, por lo menos tú can sin casta.
-Mi bastardía es cosa mía. Pero per qui dices sin casta?
-In uero conozco mercare meses todos liber Penthouse.
-¡No te metas co mis aficiones, hijoputa!
-¡Pues tú no te metas con las de mi madre, que gracias a ellas nacimos mis cinco hermanos y yo. Escucha: hagamos tractum: excepto la mamma y las irmannas tuttas putanas.
-¡O.K.! –dice Paulus-. Inter homnes, nec uir fortis nec foemina casta.
-Eso es: fuera de los goliardos no hay hombre de valía, y aquí… para qui queremos puta que en ese verbo no se reconozca?
Xan y Paulus se levantan y se cogen del antebrazo.
-¡Hermano mío!
-¡Amigo mío!
Alzan las cabezas y aúllan como bestas heridas, levantan cada uno su jarra llena de vino e la vacían a cachón entre la admiración de sus hermanos.
-¡Ya está bien! –grita Xan-. Va siendo hora de empezar a beber en serio, así qui que alguien lo diga. ¿O tiene que ser ego quien siempre lo haga?! ¡Tú mismo, Paulus! ¡Ahora mismo!
-Ja, mein herr!! Gaudeamus Igitur!
-¡Tú lo has dicho! ¡Así pues, juerga brutal!
*


Y por fin, el apunte de ensayo que escribí para Kaänder Fåder. No, no el que se supone que voy a escribir, sino el que ya está escrito, el que escribí hace diez años poco después de dar por terminada Carmiña Burana. Como se puede ver es apenas una escena, un apunte de cómo se podría enfocar la novela, con intervenciones del Hoc Liëber, y sin olvidar que todo acontece en el espacio mitológico o mitopoético que es la obra en sí, la narración de Ibn’ Sadur, un reflejo literario y mejorado de la realidad. Se ofrece la versión en gallego y la traducción al español.
Aunque no soy nada dado a ciertos excesos como las florituras en las fuentes y tonterías por el estilo, se necesita marcar de alguna manera las interveciones del Hoc Lieber. Originalmente era con letra gótica, que queda muy goliárdico-medieval, pero como eso no se puede reflejar en este formato, nos conformaremos con la negrita.

*

E entón levantei a vista e vino, a el, Laon, a quen ía matar, se non era nese momento despois, se non hoxe amañá, se agora pois agora, pois sen dúbida el quería matarme a min, que ía matalo a el, sentado no asento do helicóptero xoto como apenas el sabe, un pé no piso e outro no asento, un pulso no xeonllo, admirándose das súas longas pernas, da imaxe de calquer que puidese velo así louro e resplandecente, un anxo da morte, o asasino máximo, no cumio do poder na banda, respeitado por todos e ás ordes directas do noso grande xefe.
—En que pensas, Sævin?
Foi entón cando levantei a vista e vino, e vin as súas feridas, vino morto aos meus pés víctima da miña carraxe, da miña furia irrefreábel, arrolado polo arrousar da roda que xira e fala, móstramo nas penumbras deste cubículo no que non ouvimos nada, desde onde non nos poden ouvir agora que imos camiño da morte, dos outros, del que sorrí, a min que levantei a vista para miralo, os meus cóbados sobre os xeonllos, e vino con a miña visión de goliardo, a que dá o libro que no seu xiro non deixa de arrousar igual que xiran as hélices que nos achegan á morte.
—Meditatio mortis.
—Te cres moi listo ou que? —Non teño por que responder, non paga a pena falar cos mortos que non han voltar igual que a roda pasa arrousando polo lugar que pasou, non ten sentido dicerlle que eu sou quen ouve o arrousar da roda—. Comigo non te andes con trangalladas, rapaz. Veña, que xa estamos chegando. Ti non te separes de min, e aprende do mestre.
O que non me mata faime máis forte, e o que me mata… tamén. Sorrío e sei que el non é capaz de ver o meu sorriso porque a escuridade llo impede, apenas pode ver a luz que se acende para avisarnos de que debemos encetar a nosa labor, de que Laon debe morrer, el que non se estremece cando se abren as portas e nos asomamos á noite escura, baixa a velocidade do vehículo e xa non é tan penoso respirar, activamos os nosos cintos de gravidade e Laon miroume con superioridade, eu que podería ser o seu avó, eu que non sou máis baixo do que el, el que vai morrer ás miñas mans, eu que sou un goliardo, el que non o é e que aínda así se atreveu a deitarme unha man no ombro para falarme a berros entre o ensurdecedor zoar do ar.
—Saltaches algunha vez con cinto gravitatorio, rapaz?
Centos de veces en Australia, na Guerra do Urco.
—Coñezo a teoría.
—Cando estaba no exército —fachendeou el a rir entre os seus gritos—, volvíamos tolos os chineses cando saltábamos contra eles.
—Chineses? —perguntei estrañado aínda que a el lle era moito máis difícil ouvirme—. Como que chineses?
—E que máis ten? —dixo el encollendo os ombros—. Coreanos, xaponeses… Amarelos de merda! Chineses!
Soaron as alarmas nos nosos cintos e preparámonos para sentir a forza que turrou de nós ao baleiro, saltamos sincronizados e voamos xuntos a poucos metros un do outro, cos pés por diante entre os que vexo as luces do palacio contra o que caemos como dous corvos de morte, entre a chuvia que comeza a caer e que esvara polo lene campo de forza que nos cobre, miro as cristaleiras contra as que imos chocar, baixo as que está o traidor que desligou os sistemas de seguridade e derivou os datos recebidos dos satélites que están sobre nós, oio o arrousar da roda e o acachoar da choiva que encirra contra min sen mollarme, oio Laon que vai cara a súa morte e me dá o sinal dos dez segundos que como xefe da razzia el ten dereito a estabelecer, chocan os nosos pés contra o cristal cando chegan os cinco e entramos no vasto interior luminoso, esaxeradamente cheo de arte como vai estar de morte, desligo o cinto e caio como unha pedra contra o chan no que bato ao mesmo tempo que as primeiras gotas de chuvia, chega aos meus ouvidos as maldizóns de Laon que tarda en chegar o tempo que tardo en matar os dous primeiros, parapétome tras dunha columna e el tras outra, berra e maldí o día que me coñeceu mentres comezan a rodearnos os dos corpos de seguridade fortemente armados, igual ca nós, Laon conecta os ciberimplantes ilegais dos seus ollos e arredor del choven as balas que é capaz de esquivar igual que a coiraza e o lene campo de forza as repelen, eu desligo o meu e oio os tronos da morte, a sinfonía de destruzón que aínda espera polo figura, fecho os ollos e fico choído dentro de min, apenas eu podo oír o brado que esperta a besta que mora dentro de min, pois se o brado saíse do cerco dos meus dentes agretaría os mármores, escacharía as vidreiras e os seus anacos caerían sobre aqueles que Laon mata coa forza da súa furia, coa insanía do seu espírito que non consegue acordar a besta que eu consigo espertar, acorda e chamo por ela cando abro os ollos e vexo a brétema de sangue que os cobre, o sangu que latexa o meu corazón enlouquecido polo brado que bradei para chamar a besta que me fai saír do meu acocho, directamente contra eles sen importar os disparos que non me alcanzan, fortes son os tronos mais eu só oio o arrousar da roda que xira e bombea o sangue que choran as clásicas estatuas, ollos que na súa sanguínea cegueira son como os meus cubertos pola brétema vermella, e das barrocas esqueiras chega a fervenza de sangue que cobre o piso de mármore no que caen eles todos, cantos se poñen diante nosa, eu protexido polo arrousar da roda, Laon pola mestría dos seus movementos e pola conciencia de perigo que sente por terme ao seu carón, sen facer caso das maldizóns contra min, eu que ando sobre os sangues que non paran de subir, cubertas de sangue as estatuas por inexplicabeis feridas, mana sangue das paredes e pinga das lámpadas que iluminan a carnizaría que estamos a cometer, soa fora o trono da tormenta e vexo a luz sanguínea através da brétema dos meus ollos que me amosan os mortos contra os que disparo, protexidos por coirazas que de nada serven fronte as nosas armas de tecnoloxía imposíbel que matan co trono ao ritmo do arrousar da roda, eu sou da roda na lama a súa fonda pegada, vinde todos a min, lentos como as nubes que no ceu non deixan de pasar, disparo contra eles coa precisón infame da superioridade, caen diante miña, apunto directamente onde sei que teñen as súas feridas que estouran nun estoupido de sangue, estouran os seus corpos nun surtidor de sangue que vai parar ao piso no que se unen co sangue que choran as estatuas, que mana das paredes e pinga do teito, chega pola esqueira e fai un ruído semellante ao da roda que arrousa dentro de min e segue a arrousar cando o sangue acada o punto máximo e non hai máis, por todos os cuartos levamos a nosa sede de sangue cada un polo seu lado, sepárome del e xa non teño por que disimular a besta que deixo saír, mátoos todos na vertixe do xirar da roda que me recorda que cento por un, cento por un e de cada un deses cen fai outro cento, pois ningún naceu para non morrer, morren aos meus disparos, á forza dos meus puños que lles fenden a carne e quebran os seus osos, esmagados baixo a inexorábel roda, arrolados por ela igual que ela me arrola co seu arrousar que non ha parar, nen sequer cando se detén o cuspir do sangue e xa non encontro máis a quen matar baixo o ímpeto inexorábel da roda, marcha a brétema dos meus ollos, conecto no meu pulso o detector de movimento mais só podo ver o sinal de Laon que se achega a min igual que eu vou cara el, ao salón no que nos encontramos, cuberto de sangue e dos corpos mutilados dos que se atreveron a enfrontarse a nós, a min e a Laon que espera por min con mirada de aluado, a carón dun homiño tamén armado e asustado.
—Quen carallo cres que es, monte de merda?! —Achegueime a eles polo corredor, sen presa nengunha, a aturar os berros do que vai morrer, a arma na miña man, fico diante deles baixo a choiva que entra polas vidreiras rotas, á luz azul das poucas lámpadas que hai sen romper—. Vanche dar a ti cando o conte! Non vas durar unha merda! Puideron nos matar, mona! Isto non é un xogo! Aquí a xente non vai por libre!
Suando e enchoupado pola chuvia permaneceu até que quedei diante del, armados os dous, o homiño a tremer entre nós e perguntándose como o outro quen é este que está diante de nós e que matou tanto que case non deixou nada para o outro, demasiado ocupado en salvar a súa propia vida, quen carallo é este que mira para min sen mover unha cella, o que matou tanto como ninguén é capaz de matar, sen atreverse a pensar no que non quer pensar, é un home de Harris, é o Diaño encarnado, eu sou da roda na lama a súa fonda pegada, eu sou quen ouve o arrousar da roda, eu que vou te matar, a ti que me miras e segues sen me ver.
—Non tes nada a dicer, Sævin?
—Pois non. Aquí estou… a aprender do mestre.
Laon prefere non responder e mira para o homiño que prefere non falar e fica de pé diante dos dous.
—Canto tempo nos queda?
—A policía combinou que viña en quince minutos despois de lles dar o sinal —respondeu o traidor.
—Pois a que esperas? Aquí xa non temos máis nada a facer se están todos mortos.
—Están? —preguntei eu.
—Abofé que si —dixo Laon sen se atrever aínda a mirar directamente para min—. Aquí o amigo meteulles más tiros que a un can coa raiba. Rapaz, vas ser moi rico, iso seguro. —O homiño ollou un momento para min, e logo arriba da esqueira, logo novamente a Laon que sen dubidar un momento dunha patada o desarmou, e logo púxolle o canón directamente na vidalla—. Hai algo que nós non saibamos e ti si, meu pequerrechiño?
O homiño suaba sen atreverse a mover nen os ollos, e volveu mirarme, a min que non deixaba de oír o arrousar, de ver o sangue que en fervenza caía polo chanzos da esqueira á que miraba o homiño antes de contestar con voz afogada.
—Arriba.
—Arriba que, meu?
—Os nenos.
—Os nenos?
—Os netos do grande xefe. Polos vistos andan de visita aquí.
—Hostis! Pois moi agradecidos por reservar o mellor para os profesionais, home… Moi agradecidos! —berrou Laon. Deulle un golpe coa súa arma e deixouno inconsciente no chan—. Agora serás rico, meu, mais a dor de cabeza non cha quita ninguén. Sævin…
—Si?
—Procede.
—A que?
—Acaba o traballo.
—Por que eu?
—Porque o digo eu.
Porque non sabes quen sou e queres sabelo, non sabes como fun quen de matalos todos, de aniquilalos todos mentres ti estabas a agocharte crendo que ía rematar a túa vidiña, non sabes que non teño máis que apuntar onde xa sei que está a ferida que xa lles causei, apuntar onde xa sei que ha finalizar a súa existencia, non fago senón seguir a harmonía do arrousar da roda, subo as esqueiras que é o son dunha fervenza de sangue que volve correr abondoso como se tentase me parar, a min que nen sequer mollo os pés dentro das botas, inmune ao sangue dos meus inimigos que clama pola inxustiza que vai se cometer agora que volvo chegar ao corredor barroco de abóveda de canón, medio canón mentres que eu teño un na miña man, detéñome e vexo o leito do sangue que vai fluír en fervenza pola esqueira que subín, portas a esquerda e dereita e entre elas belos búcaros decorativos, estatuas de branco mármore cubertas de vermello sangue que sae dos seus ollos, e que apartan a mirada para me non ver, a min que avanzo polo corredor, ábrense ás miñas costas as portas e envórcase o sangue do que as habitacións estaban cheas, camiño da fervenza igual que eu do meu destino, e vexo os cadáveres dos que hai un anaco matei, as súas coirazas fendidas, as súas vidas acabadas, érguense os corpos e míranme os seus ollos sen vida, fan un corredor triunfal ao campión que sou eu, míranme coas súas miradas que non ven e con as súas mans intentan me deter sen conseguilo, intentan falar mais case non oio os salaios e ouveos de mortos en descomposizón, falando entre eles baixo a terra, cinzas ao vento, nos murmurios que comentan que non me puideron deter, antes que os matei e agora que vou matar os que eles querían protexer, miro arriba e vexo a abóveda corrida do corredor na que frescos gloriosos cantan a miña kaänder fåder, en honor de Lotario e en honor de aqueles que comigo a comezaron, frescos de exipcíaco hieratismo que nos mostran a eles e a min, a nosa saída do Urco, a nosa loita cos mortais aos que demos boas e más mortes, de perfil apuntando con as nosas armas, a miña fuxida desesperada, a morte de Golias que me dixo quen eu era para que por fin se fixese o que se debe facer, e vexo o fresco que acaba no momento no que agora estou, cando os mortos xa non me alcanzan cos seus brazos e teño que abrir a porta que sei que non ha envorcar o sangue que aínda non foi derramado, abro e nen sequer dou tempo á neneira a protestar e suplicar polas súas vidas, boureo nela con a forza dun puño e cando bate contra a parede e logo cae ao chan vexo que non era a súa intenzón suplicarme mas voarme a cabeza, o que son os prexuízos, e sen activar o rastexador de calor nen o buscador de sons sei onde se esconden, no armario que abro para que entre a luz e poida ver os nenos, unha nena de sete ou oito anos que intenta calmar o seu irmanciño pequeno, sen atreverse case a respirar para que non os encontre o home mao, o home do saco que ten unha arma na man e que os mira sen paixón nen odio, sen dubidar pois hai unha máis alta meta, unha vinganza que debe ser feita e realizada a despeito dos ollos claros que me miran sen mirar o canon que a ameaza, os seus louros cabelos collidos no colo polo seu irmán que a abraza.
—Correde. Fuxide.
Non obedece senón cando abaixo a arma e a deixo inerte ao meu costado, e o bo home mao deixa camiño á nena que arrastra o irmán e o fai correr, collidos os dous da man para o corredor que no seu faio os mostra correr con bellos perfís entre as estatuas que non deixan de chorar e que parecen animalos a que corran máis rápido, vai detrás o home mao que os segue ás alancadas, os seus pasos amortecidos pola grosa alfombra que os leva á esqueira, collidos da man, só uns nenos que son irmáns fuxirían collidos da man, só un agardaría polo outro cando tropeza e volvería atrás para axudalo a levantarse, baixan as esqueiras seguidos polo home que os segue e que non atende ao outro que os ve anoxado, corren para a porta principal collidos da man a tempo de que a nena olle atrás para ver o outro home mao que apunta e fai fogo, cae o irmanciño e ela espera por el, só un neno espera por outro que está morto, e antes de caer de xeonllos fronte a el morre sen entender o que acontece, aínda collidos da man, e o primeiro home mao chega co outro que non baixa a arma, e que me apunta xusto no medio dos ollos.
—Ti estás imbécil ou que, Sævin? Díxenche ben claro que tiñas que matalos ti.
—Xa. Mais fiquei sen balas. —Levanto a arma e en efecto ve o indicador que afirma que agora é un traste inútil e sen razón—. Ves?
—Vexo. E dime agora, Sævin —murmurou coma se non houbese maneira de non ouvilo—: que me impediría matarte agora?
Sen paixón, sen odio e sen fachenda deixo aflorar un breve sorriso nos meus labios que falan e preparan o que logo ocorre.
—Pois… se cadra é que eu teño unha arma na man… e ti non… —Espantado Laon ve que sou eu quen lle apunta no medio dos ollos, foi todo tan rápido que non se decatou, a man é máis rápida do que os ollos, os meus cravados nos del que non para de ampear incapaz de dicer palabra, con o que eu salto a miña quenda de réplica e sigo o meu discurso repetido, non hai máis que apuntar a onde xa sei que está a ferida e non teño máis que seguir a harmonía do arrousar no guión que me guia—. Podería matarte agora, Laon… nada mo impediría… Mais non o hei facer: agora non.
E como non quería ouvir o que puidese querer dicerme non lle dei opzón a falar e batín co meu puño no centro do seu peito, mallei nel sen deixalo caer ao chan, a patadas e coteladas sen conseguir deixalo inconsciente e sen empregar sequer a man na que levo a súa arma, até deixalo tendido e case morto diante miña, arrastrándose entre a súa dor. Un bo soldado.
Camiñei lentamente até os corpos dos nenos mortos, os seus sangues a se espallar polo piso de duro e branco mármore, e con a punta do pé e procurando non mancharme dei a volta ao rapaz, que parecía durmido apracibelmente nun leito de sangue e morte, vixiado polos ollos abertos e claros da súa irmá, levanteina e non pesaba máis do que un paxariño, mirei profunda e longamente nos seus ollos que non me vían, igual que na realidade aquí fora ninguén me ve, e pensei que ningún nace para non morrer, tarde de máis ou cedo de máis todos han parar baixo a roda e non serán máis que no sulco da lama unha fonda pegada, e mentres achegaba unha man aos ollos para fechalos a da nena detívome, e ela sostivo a miña mirada, mirei a mirada e vin os seus labios que me perguntaban:
—Que é o que viches nos meus ollos, Sævin? Que hai na miña mirada?
Fecheille os ollos e deixeina no piso, deixeina durmir xunto o seu irmán o soño sen soños do definitivo soño, nun leito de sangue e morte que a todos arrola, a min tamén que teño que admitir que non vin nada, nada vin nos ollos aos que miraba e nos que se reflectía aquel que a eles miraba, pois eu só oio o arrousar da roda, eu apenas sinto o arrousar da roda.
Non podo deixar de ouvilo pois eu sou o eixo no que arrousa a roda.
Cadora [continuamente, sen descanso] oio o arrousar da roda.
Volvín os meus pasos e cheguei a Laon que intentaba achegarse até a arma do traidor. Un bo soldado. Deu a volta como puido e entre os seus ollos inchados conseguiu verme diante del, ríxido como un poste, sen paixón nen odio na miña voz nen na miña mirada que nos ollos dunha nena recén asasinada non conseguiu ver nada.
—Rectificar é de sabios, Laon, e non nos debe doer admitir os nosos fallos e voltar ao bo camiño.
—Que?
—Déixao. Xa non importa.
Ka-chón! Ka-chón! Ka-chón!
Ka-chón! Ka-chón! Ka-chón! Ka-chón!
Ka-chón! Ka-chón! Ka-chón! Ka-chón! Ka-chón!
Eu sou quen cadora ouve o arrousar da roda, o eixo no que arrousa a roda ao deixar na lama o sulco da súa fonda pegada.
Non deixo de ouvilo nen cando libero o trono e fago aínda máis fonda esa pegada.
Kaänder Fåder opk Lothaär ex caënor
u VI Finis Terrae consocii
Sextius Conspikuuz
opto Kunta in pectore
opto Pattiottioque
våtz Sævin pro prakor CCXXIX Antipodi
aksl facen scroapeut Ibn’ Sadur.
*

Y entonces levanté la vista y lo vi, a él, Laon, a quien iba a matar, si no era en ese momento después, si no hoy mañana, si ahora pues ahora, pues sin duda él quería matarme a mí, que iba a matarlo a él, sentado en el asiento del helicóptero chulo como él sólo, un pié en el suelo y el otro en el asiento, una muñeca en la rodilla, admirándose de sus largas piernas, de la imagen de cualquiera que pudiese verlo así rubio y resplandeciente, un ángel de la muerte, el o asesino máximo, en la cumbre de su poder en la banda, respetado por todos e a las órdenes directas de nuestro gran jefe.
—¿En qué piensas, Sævin?
Fue entonces cuando levanté la vista y lo vi, y vi sus heridas, lo vi muerto a mis pies víctima de mi ira, de mi furia irrefrenable, arrullado por el rechinar de la rueda que gira y habla, me lo muestra en las penumbras de este cubículo en el que no oímos nada, desde donde no nos poden oír ahora que vamos camino de la muerte, de los otros, del que sonríe, a mí que levanté la vista para mirarlo, mis codos sobre las rodillas, y lo vi con mi visión de goliardo, la que da el libro que en su giro no deja de rechinar igual que giran las hélices que nos acercan a la muerte.
—Meditatio mortis.
—¿Te crees muy listo o qué? —No tengo por qué responder, no vale la pena hablar con los muertos que non volverán igual que la rueda pasa rechinando por el lugar por el que ya pasó, no tiene sentido decirle que yo soy el que oye el chirriar de la rueda—. Conmigo no te andes con coñas, chaval. Venga, que ya estamos llegando. Tú no te separes de mí, y aprende del maestro.
Lo que no me mata me hace más fuerte, y lo que me mata… también. Sonrío y sé que él no es capaz de ver mi sonrisa porque la oscuridad se lo impide, apenas puede ver la luz que se enciende para avisarnos de que debemos empezar nuestra labor, de que Laon debe morir, él que no se estremece cuando se abren las puertas y nos asomamos a la noche oscura, baja la velocidad del vehículo y ya no es tan penoso respirar, activamos nuestros cinturones de gravedad y Laon me miró con superioridad, yo que podría ser su abuelo, yo que no soy más bajo que él, él que va a morir a mis manos, yo que soy un goliardo, él que no lo es y que incluso así se atrevió a ponerme una mano en el hombro para hablarme a gritos entre el ensordecedor zumbar del aire.
—¿Has saltado alguna vez con cinturón gravitatorio, chaval?
Cientos de veces en Australia, en la Guerra del Orco.
—Conozco la teoría.
—Cuando estaba en el ejército —presumió él riendo entre sus gritos—, volvíamos locos a los chinos cuando saltábamos contra ellos.
—¿Chinos? —pregunté extrañado aunque a él le era mucho más difícil oírme—. ¿Cómo que chinos?
—¿Y qué más da? —dijo él encogiéndose de hombros—. Coreanos, japoneses… ¡Amarillos de mierda! ¡Chinos!
Sonaron las alarmas en nuestros cinturones y nos preparamos para sentir la fuerza que tiró de nosotros al vacío, saltamos sincronizados y volamos juntos a pocos metros uno del otro, con los pies por delante entre los que veo las luces del palacio contra el que caemos como dos cuervos de muerte, entre la lluvia que empieza a caer y que resbala por el ligero campo de fuerza que nos cubre, miro las cristaleras contra las que vamos a chocar, bajo las que está el traidor que desconectó los sistemas de seguridad y derivó los datos recibidos de los satélites que están sobre nosotros, oigo el rechinar de la rueda y el golpear de la lluvia que arrecia contra mí sin mojarme, oigo a Laon que va hacia su muerte y me da la señal de los diez segundos que como jefe de la razzia él tiene derecho a establecer, chocan nuestros pies contra el cristal cuando llegan los cinco y entramos en el vasto interior luminoso, exageradamente lleno de arte como lo va a estar de muerte, desconecto el cinturón y caigo como una piedra contra el suelo contra el que impacto al mismo tiempo que las primeras gotas de lluvia, llega a mis oídos las maldiciones de Laon que tarda en llegar el tiempo que tardo en matar a los dos primeros, me parapeto detrás de una columna y él detrás de otra, grita y maldice el día que me conoció mientras empiezan a rodearnos los de los cuerpos de seguridad fuertemente armados, igual que nosotros, Laon conecta los ciberimplantes ilegales de sus ojos y alrededor de él llueven las balas que es capaz de esquivar igual que la coraza y el ligero campo de fuerza las repelen, desconecto el mío y oigo los truenos de la muerte, la sinfonía de destrucción que todavía espera por el figura, cierro los ojos e me quedo enclaustrado dentro de mí, sólo yo puedo oír el bramido que despierta a la bestia que mora dentro de mí, pues si el bramido saliese del cerco de mis dientes agrietaría los mármoles, quebraría las vidrieras y sus trozos caerían sobre aquéllos a los que Laon mata con la fuerza de su furia, con la insanía de su espíritu que no consigue despertar a la bestia que yo consigo despertar, se sacude y la llamo cuando abro los ojos y veo la niebla de sangre que los cobre, la sangre que late mi corazón enloquecido por el bramido que bramé para llamar a la bestia que me hace salir de mi refugio, directamente contra ellos sin importar los disparos que no me alcanzan, fuertes son los truenos pero yo sólo oigo el rechinar de la rueda que gira y bombea la sangre que lloran las clásicas estatuas, ojos que en su sanguínea ceguera son como los míos cubiertos por la niebla roja, y de las barrocas escaleras llega la cascada de sangre que cubre el suelo de mármol sobre el que caen todos ellos, cuantos se ponen delante de nosotros, yo protegido por el chirriar de la rueda, Laon por la maestría de sus movimientos y por la conciencia de peligro que siente por tenerme a su lado, sin hacer caso de las maldiciones contra mí, yo que ando sobre las sangres que non dejan de subir, cubiertas de sangre las estatuas por inexplicables heridas, mana sangre de las paredes y gotea de las lámparas que iluminan la carnicería que estamos cometiendo, suena fuera el trueno de la tormenta y veo la luz sanguínea a través de la niebla de mis ojos que me muestran los muertos contra los que disparo, protegidos por corazas que de nada sirven frente a nuestras armas de tecnología imposible que matan con el trueno al ritmo del rechinar de la rueda, yo soy la profunda huella que en el barro deja la rueda, venid todos a mí, lentos como las nubes que en el cielo no dejan de pasar, disparo contra ellos con la precisión infame de la superioridad, caen delante de mí, apunto directamente a donde sé que tienen sus heridas que revientan en un estallido de sangre, estallan sus cuerpos en un surtidor de sangre que va a parar al suelo en el que se unen con la sangre que lloran las estatuas, que mana de las paredes y gotea del techo, llega por la escalera y hace un ruido semejante al de la rueda que chirría dentro de mí y sigue rechinando cuando la sangre alcanza el punto máximo y no hay más, por todas las habitaciones llevamos nuestra sed de sangre cada uno por su lado, me separo de él y ya no tengo por qué disimular a la bestia que dejo salir, los mato a todos en la vorágine del girar de la rueda que me recuerda que ciento por uno, ciento por uno y de cada uno de esos cien haz otro ciento, pues ninguno nació para no morir, mueren a mis disparos, a la fuerza de mis puños que les hienden la carne e quiebran sus huesos, aplastados bajo la inexorable rueda, arrollados por ella igual que ella me arrulla con su chirriar que no se detendrá, ni siquiera cuando se detiene el fluir de la sangre y ya no encuentro a nadie más a quien matar bajo el ímpetu ineludible de la rueda, se va la niebla de mis ojos, conecto en mi muñeca el detector de movimiento pero sólo puedo ver la señal de Laon que se acerca a mí igual que yo voy hacia él, al salón en el que nos encontramos, cubierto de sangre y de los cuerpos mutilados de los que se atrevieron a enfrentarse a nosotros, a mí y a Laon que me espera a mí con mirada de alunado, al lado de un hombrecillo también armado, y completamente asustado.
—¡¿Quién cojones te crees que eres, pila de mierda?! —Me acerqué a ellos por el pasillo, sin prisa alguna, soportando los gritos del que va a morir, el arma en mi mano, permanezco delante de ellos bajo la lluvia que entra por las vidrieras rotas, a la luz azul de las pocas lámparas que hay sin romper—. ¡Te van a dar a ti cuando lo cuente! ¡No vas a durar una mierda! ¡Pudieron matarnos, mamón! ¡Esto no es un juego! ¡Aquí la gente no va por libre!
Sudando y empapado por la lluvia estuvo hasta que quedé delante de él, armados los dos, el hombrecillo temblando entre los dos y preguntándose como el otro quién es éste que está delante de nosotros y que mató tanto que casi no dejó nada para el otro, demasiado ocupado en salvar su propia vida, quién demonios es éste que me mira sin mover una ceja, el que mató tanto como nadie es capaz de matar, sin atreverse a pensar en lo que non quiere pensar, es un hombre de Harris, es el Diablo encarnado, yo soy la profunda huella que en el barro deja la rueda, yo soy el que oye el rechinar de la rueda, yo que te voy a matar, a ti que me miras y sigues sin verme.
—¿No tienes nada que decir, Sævin?
—Pues no. Aquí estoy… aprendiendo del maestro.
Laon prefiere no responder y mira al hombrecillo que prefiere no hablar y se queda en pie delante de los dos.
—¿Cuánto tiempo nos queda?
—La policía acordó en que vendría en quince minutos, después de darle la señal —respondió el traidor.
—¿Pues a qué esperas? Aquí ya no tenemos nada más que hacer si están todos muertos.
—¿Lo están? —pregunté yo.
—Desde luego que sí —dijo Laon sin atreverse todavía a mirarme directamente—. Aquí el amigo le ha metido más tiros que a un perro con la rabia. Chaval, vas a ser muy rico, eso seguro. —El hombrecillo me miró durante un momento, y luego arriba de la escalera, por fin nuevamente a Laon que sin dudarlo un momento de una patada lo desarmó, y luego le puso el cañón directamente en la sien—. ¿Hay algo que nosotros no sepamos y tú sí, pequeñín mío?
El hombrecillo sudaba sin atreverse a mover ni los ojos, y volvió a mirarme, a mí que non dejaba de oír el chirriar, de ver la sangre que en cascada caía por los escalones de la escalera a la que miraba el hombrecillo antes de contestar con voz ahogada.
—Arriba.
—¿Arriba qué, colega?
—Los niños.
—¿Los niños?
—Los nietos del gran jefe. Por lo visto están aquí de visita.
—¡Hostis! Pues muy agradecidos por reservar lo mejor para los profesionales, hombre… ¡Muy agradecidos! —gritó Laon. Le dio un golpe con su arma y lo dejó inconsciente en el suelo—. Ahora serás rico, colega, pero el dolor de cabeza no te lo quita nadie. Sævin…
—¿Sí?
—Procede.
—¿A qué?
—Acaba el trabajo.
—¿Por qué yo?
—Porque lo digo yo.
Porque no sabes quién soy y quieres saberlo, non sabes cómo fui capaz de matarlos a todos, de aniquilarlos a todos mientras tú estabas escondiéndote, creyendo que iba a terminar tu vidilla, no sabes que no tengo más que apuntar a donde ya sé que está la herida que ya les causé, apuntar a donde ya sé que finalizará su existencia, no hago sino seguir la armonía del chirriar de la rueda, subo las escaleras que es son el sonido de una cascada de sangre que vuelve a correr abundante como si intentase pararme, a mí que ni siquiera me mojo los pies dentro de las botas, inmune a la sangre des mis enemigos que clama por la injusticia que se va a cometer ahora que vuelvo a llegar al corredor barroco de bóveda de cañón, medio cañón mientras que yo tengo uno en mi mano, me detengo y veo el lecho de sangre que va a fluir en cascada por la escalera que he subida, puertas a izquierda y derecha y entre ellas bellos jarrones decorativos, estatuas de blanco mármol cubiertas de rojo sangre que sale de sus ojos que apartan la mirada para no verme, a mí que avanzo por el pasillo, se abren a mi espalda las puertas y se vierte la sangre de la que las habitaciones estaban llenas, camino de la cascada igual que yo de mi destino, y veo los cadáveres de los que hace un rato maté, sus corazas hendidas, sus vidas acabadas, se yerguen los cuerpos y me miran sus ojos sin vida, hacen un pasillo triunfal al campeón que soy yo, me miran con sus miradas que no ven y con sus manos intentan detenerme sin conseguirlo, intentan hablar pero apenas oigo los suspiros y aullidos de muertos en descomposición, hablando entre ellos bajo la tierra, cenizas al viento, en los murmullos que comentan que no me pudieron detener, antes que los maté y ahora que voy a matar a los que ellos querían proteger, miro hacia arriba y veo la bóveda corrida del pasillo en la que frescos gloriosos cantan mi kaänder fåder, en honor de Lotario y en honor de aquéllos que conmigo la empezaron, frescos de egipcíaco hieratismo que nos muestran a ellos y a mí, nuestra salida del Orco, nuestra lucha con los mortales a los que dimos buenas y malas muertes, de perfil apuntando con nuestras armas, mi huida desesperada, la muerte de Golias que me dijo quién era yo para que por fin se hiciese lo que se debe hacer, y veo el fresco que acaba en el momento en el que ahora estoy, cuando los muertos ya no me alcanzan con sus brazos y tengo que abrir la puerta que sé que no va a verter la sangre que todavía no fue derramada, abro y ni siquiera le doy tiempo a la niñera a protestar y suplicar por sus vidas, la golpeo con la fuerza de un puño y cuando da contra la pared y luego cae al suelo veo que no era su intención suplicarme sino volarme la cabeza, lo que son los prejuicios, y sin activar el rastreador de calor ni el buscador de sonidos sé dónde se esconden, en el armario que abro para que entre la luz y pueda ver a los niños, una niña de siete u ocho años que intenta calmar a su hermanito pequeño, sin atreverse casi a respirar para que no los encuentre el hombre malo, el hombre del saco que tiene una arma en la mano y que los mira sin pasión ni odio, sin dudar pues hay una más alta meta, un venganza que debe ser hecha y realizada a despecho de los ojos claros que me miran sin mirar el cañón que la amenaza, sus rubios cabellos cogidos al cuello por su hermano que la abraza.
—Corred. Huid.
No obedece sino cuando bajo el arma e la dejo inerte a mi costado, y el buen hombre malo deja camino a la niña que arrastra al hermano y lo hace correr, cogidos los dos de la mano hacia el pasillo que en su enlucido los muestra correr con bellos perfiles entre las estatuas que no dejan de llorar y que parecen animarlos a que corran más rápido, va detrás el hombre malo que los sigue a grandes zancadas, sus pasos amortiguados por la gruesa alfombra que los lleva a la escalera, cogidos de la mano, sólo unos niños que son hermanos huirían cogidos de la mano, sólo uno esperaría por el otro cuando tropieza y volvería atrás para ayudarlo a levantarse, bajan las escaleras seguidos por el hombre que los sigue y que no presta atención al otro que los ve enfadado, corren hacia la puerta principal cogidos de la mano a tiempo de que la niña mire hacia atrás para ver al otro hombre malo que apunta y hace fuego, cae el hermanito y ella espera por el, sólo un niño espera por otro que está muerto, y antes de caer de rodillas frente a él muere sin entender lo que ocurre, todavía cogidos de la mano, y el primer hombre malo llega con el otro que no baja el arma, y que me apunta justo en medio de los ojos.
—¿Tú estás imbécil o qué, Sævin? Te dije bien claro que tenías que matarlos tú.
—Ya. Pero me he quedado sin balas. —Levanto el arma y en efecto ve el indicador que afirma que ahora es un trasto inútil e sen razón—. ¿Lo ves?
—Lo veo. Y dime ahora, Sævin —susurró como si no hubiese manera de no oírlo—: ¿qué me impediría matarte ahora?
Sin pasión, sin odio y sin jactancia dejé aflorar una breve sonrisa en mis labios que hablan y preparan lo que luego ocurre.
—Pues… quizá sea porque yo tengo una arma en la mano… y tú no… —Espantado Laon ve que soy yo quien le apunta en medio de los ojos, fue todo tan rápido que no se dio cuenta, la mano es más rápida que los ojos, los míos clavados en lo de él que no para de jadear incapaz de decir palabra, con lo que yo me salto mi turno de réplica y sigo mi discurso repetido, no hay más que apuntar a donde ya sé que está la herida y no tengo más que seguir la armonía del chirriar en éste el guión que me guía—. Podría matarte ahora, Laon… nada me lo impediría… Pero non lo voy a hacer: ahora no.
Y como no quería oír lo que pudiese querer decirme no le di opción a hablar y le golpeé con mi puño en el centro de su pecho, le aticé sin descanso sin dejarlo caer al suelo, a patadas y puñetazos sin conseguir dejarlo inconsciente e sin utilizar siquiera la mano en la que llevo su arma, hasta dejarlo tendido y casi muerto delante de mí, arrastrándose entre su dolor. Un buen soldado.
Caminé lentamente hasta los cuerpos de los niños muertos, sus sangres extendiéndose por el suelo de duro y blanco mármol, y con la punta del pie e intentando no mancharme di la vuelta al chico, que parecía dormido apaciblemente en un lecho de sangre y muerte, vigiado por los ojos abiertos y claros de su hermana, la levanté y no pesaba más que un pajarito, miré profunda y largamente en sus ojos que no me veían, igual que en realidad aquí fuera nadie me ve, y pensé que ninguno nace para no morir, demasiado tarde o demasiado temprano todos van a parar debajo de la rueda y no serán más que en el surco del fango una profunda pisada, y mientras acercaba un mano a los ojos para cerrarlos la de la niña me detuvo, y ella sostuvo mi mirada, miré a la mirada e vi en sus labios que me preguntaba:
—¿Qué es lo has visto en mis ojos, Sævin? ¿Qué hay en mi mirada?
Le cerré los ojos y la dejé en el suelo, la dejé dormir junto a su hermano el sueño sin sueños del definitivo sueño, en un lecho de sangre y muerte que a todos acuna, a mí también que tengo que admitir que no vi nada, nada vi en los ojos a los que miraba y en los que se reflejaba aquél que a ellos miraba, pue yo sólo oigo el rechinar de la rueda, lo único que siento es el rozar de la rueda.
No puedo dejar de oírlo pues yo soy el eje en el que rechina la rueda.
Sin cesar oigo el chirriar de la rueda.
Desanduve mis pasos y llegué a Laon que intentaba acercarse hasta el arma del traidor. Un buen soldado. Se dio la vuelta como pudo y entre sus ojos hinchados consiguió verme delante de él, rígido como un poste, sin pasión ni odio en mi voz ni en mi mirada que en los ojos de una niña recién asesinada no consiguió ver nada.
—Rectificar es de sabios, Laon, y no nos debe doler admitir nuestros fallos y regresar al buen camino.
—¿Qué?
—Déjalo. Ya no importa.
¡Ka-chón! ¡Ka-chón! ¡Ka-chón!
¡Ka-chón! ¡Ka-chón! ¡Ka-chón! ¡Ka-chón!
¡Ka-chón! ¡Ka-chón! ¡Ka-chón! ¡Ka-chón! ¡Ka-chón!
Yo soy el que sin descanso oye el rechinar de la rueda, el eje en el que chirría la rueda que a su paso en el fango deja el surco de su profunda huella.
No dejo de oírlo ni cuando libero el trueno y hago todavía más honda su pisada.
Kaänder Fåder opk Lothaär ex caënor
u VI Finis Terrae consocii
Sextius Conspikuuz
opto Kunta in pectore
opto Pattiottioque
våtz Sævin pro prakor CCXXIX Antipodi
aksl facen scroapeut Ibn’ Sadur.


*

Como se puede comprobar fácilmente Saevin es un goliardo muy peligroso, se mueve entre las balas con facilidad insultante después de diez años de guerra sin parar. Para él es como si todo sucediese a cámara lenta, y supera ampliamente a un peligroso asesino profesional que no tiene ni idea de con quién se está jugando la vida. La ambigüedad de Saevin también es de señalar: como todo goliardo, siente aversión ante la idea de matar a seres débiles, incluso cuando los atacan mujeres bien armadas les da mal yuyu combatir con ellas (con eso se podría sacar más de una situación cachonda), y desde luego consideran indigno matar a un niño. Saevin se niega a matarlos, pero me parece que queda claro que no hace mucho para evitar que su compañero complete la misión, y sólo entonces él toma su venganza tanto por el disgusto que siente por el asesino como por lo que acaba de ocurrir.

El resultado, hasta cierto punto, es satisfactorio, pero sólo relativamente. ¿Se podría mantener semejante intensidad y lío lingüístico y conceptual en una obra que, me sospecho, será un tanto voluminosa? A saber.
Y con esta entrada doy por terminado el estudio propedéutico sobre los goliardos. No es que se haya agotado todo lo que había que decir sobre tan fascinantes como poco recomendables personajes, pero de momento llega. Como me esperaba, el interés que ha despertado es poco menos que nulo y nadie ha hecho ni una pregunta ni se ha mostrado emocionado ante la idea de leer tan magna como poco probable obra. Qué se le va a hacer.
-SuperSantiEgo